Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług dostepnych w ramach Serwisu i zgodnie z polityką plików cookies

Zapisy na zajęcia

UWAGA STUDENCI I ROKU ( nie dot. 26+ i II stopnia oraz TiR)

Zapisy na zajęcia z wychowania fizycznego w semestrze letnim odbędą sie w dniu 23 LUTEGO br. w godzinach 8.00-15.00 w hali sportowej PWSZ na ul. Chopina 52

 

DYŻURY SWF

mgr Tadeusz Babij - 1 lipiec godz. 10.00-11.30; 2 września godz. 10.00-10.45

mgr Beata Bukowska - 18 czerwiec godz. 11.30 - 13.00; 25 wrzresień godz. 11.00-11.45

mgr Małgorzata Madej - 18, 23 czerwca godz. 9.00-10.00; 22 września godz. 9.00- 10.00 ( kontakt bieżący: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript. )

mgr Ewa Sobolewska - 29 czerwiec godz. 11.00-12.30; 25 wrzesień godz. 11.00-11.45

mgr Olaf Zamirowski - 22 czerwiec godz. 13.00-14.00; 1 września godz. 9.00-10.00

 

Uwaga studenci 26+ oraz II stopnia

Studenci 26+ oraz II stopnia wszystkich kierunków pobieraja karty przedmiotu wf w Dziekanatach lub u kierownika Studium WF. Uczęszczają na zajęcia, wybierając propozycje z oferty Akademickiego Fitnessklubu oraz Studium WF. Zaliczenie odbywa się na podstawie obecności potwierdzonych przez nauczyciela na karcie.

Czytaj więcej...
 

O Poradni

Akademicka Poradnia Językowa PWSZ powstała, by służyć osobom, które mają wątpliwości dotyczące poprawności językowej.

Podpowiemy, jak zapisywać, wymawiać, akcentować i odmieniać wyrazy. Rozwiejemy wątpliwości związane z konstrukcją zdania lub budową słowotwórczą wyrazu. Wyjaśnimy znaczenia słów i związków wyrazowych.

Zapraszamy do korzystania z naszej pomocy wszystkich, którzy chcą mówić i pisać poprawnie. Szczególnie zachęcamy do kontaktu studentów, pracowników naszej Uczelni oraz mieszkańców regionu. Wszelkie konsultacje są bezpłatne. Najciekawsze pytania i odpowiedzi opublikujemy w naszym archiwum. Na pozostałe pytania odpowiemy ich autorom e-mailowo.

Akademicką Poradnię Językową prowadzi dr Agnieszka Anna Niekrewicz, adiunkt w Zakładzie Języka Polskiego PWSZ w Gorzowie Wielkopolskim ( Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript. ).

 

Archiwum pytań i odpowiedzi

Poniżej publikujemy odpowiedzi na pytania, które przyszły na adres Poradni. Zachowujemy oryginalną pisownię listów, jednak by ułatwić Państwu lekturę, dopisujemy w nich polskie znaki.

Proszę o rozwianie moich wątpliwości dotyczących zapisu obcych słów w polskim tekście.W przypadku używania słowa w podstawowej formie, zapis nie pozostawia wątpliwości - powinno się stosować kursywę (np. Wybudowano siedem obiektów typu Bauform). Problem pojawia się przy odmianie tego typu słów. W pisanej przeze mnie publikacji istnieje konieczność ciągłego używania tego wyrazu, więc niestety nie ma możliwości przeredagowania wszystkich zdań, tak by używane było tylko w podstawowej formie.  Jak zatem zapisywać odmienione słowo np. w zdaniu: „Wybudowano siedem Bauformów".  Użycie kursywy wydaje mi się błędne, gdyż nie przytaczam słowa w oryginalnym brzmieniu. Zastosowanie natomiast czcionki prostej generuje inne problemy – tzn. w tekście niekiedy słowo byłoby pochyłe, innym razem nie.  

 

Zapis kursywą obowiązuje w przypadku słów obcych funkcjonujących na prawach cytatu, nieprzyswojonych i nieodmienianych. Jeżeli decyduje się Pan na odmianę słowa w publikacji, zapis kursywą jest nieuzasadniony. Zatem w każdym zdaniu wyraz powinien być zapisany prostą czcionką.

*

Jak zapisać cytat w cytacie? Użyć dwóch cudzysłowów?

W takim przypadku cudzysłów zewnętrzny powinien mieć formę tradycyjną „…”, natomiast cytat wewnętrzny ujmujemy w cudzysłów ostrokątny, francuski («…») lub niemiecki  (»…«).

*

Która forma jest poprawna: owy mężczyzna czy ów mężczyzna?

Poprawna forma tego zaimka w rodzaju męskim to „ów”, w rodzaju żeńskim – „owa”, a w nijakim – „owo”. Forma „owy” nie występuje we współczesnej polszczyźnie.

*

Która wersja zapisu jest poprawna: super promocja czy superpromocja?

Zgodnie z zasadami piszemy: superpromocja, supercena, superokazja, superpromocja itp. W większości sklepów, na plakatach czy w gazetkach promocyjnych możemy zobaczyć pisownię rozłączną, niewątpliwie błędną, ale szerzącą się ze względów marketingowych: oddzielone „super” trudno przeoczyć, a o to przecież chodzi handlowcom.

*

Czy można zacząć zdanie od cyfry, np. 1 czerwca odbędzie się festyn?

Zdania nie powinno się rozpoczynać od liczby zapisanej cyframi, ponieważ to od dalszej części wypowiedzenia zależy sposób odczytania liczby, np. 12 rocznica (dwunasta rocznica), 12 chłopców (dwunastu chłopców), 12 dziewczynek (dwanaście dziewczynek). By ułatwić lekturę, zaleca się stosowanie na początku zdania zapisu słownego liczby lub zmianę szyku. Zazwyczaj czyni się wyjątek dla dat, ponieważ do ich odczytywania czytelnicy są przyzwyczajeni, poza tym choćby w kalendariach trudno byłoby zmieniać konstrukcję zdań lub zapisywać długie daty słownie, a stosowanie form typu „dnia 1 stycznia” nadałoby tekstowi cechy stylu urzędowego.

*

Chciałbym wiedzieć, czy jest jakaś różnica między gęsiorem a gąsiorem. Czy można stosować te nazwy zamiennie?

Stosowanie zamienne zależy od znaczenia, które chce Pan wyrazić. Samca gęsi możemy nazwać zarówno gąsiorem, jak i gęsiorem, przy czym należy podkreślić, że słowniki uznają tę drugą formę za rzadką. Z kolei duża, pękata butla z wąską szyjką, służąca np. do przechowywania wina, to gąsior – w tym przypadku nie mamy wyboru między formami wariantywnymi.

*

Zastanawiam się, jak lepiej zapisywać nazwy epok literackich: małą czy wielką literą?

Obydwa sposoby zapisu są poprawne, np. odrodzenie lub Odrodzenieromantyzm lub Romantyzm (wyjątkiem jestMłoda Polska), choć częściej używa się małej litery. Podobna wariantywność dotyczy pisowni nazw wydarzeń historycznych. Najczęściej zapisuje się je małą literą, ale dopuszczalne jest użycie wielkiej litery, jeśli np. chcemy podkreślić wagę wydarzenia lub wyrazić związane z nim emocje.

*

Czy „po prawo”, „po lewo” to poprawne zwroty?

Nie są to zwroty poprawne. Możemy powiedzieć np. Szkoła jest po prawej stronie drogi, a sklep po lewej  lub Szkoła jest na prawo od drogi, a sklep na lewo.

*

Na jednym z portali internetowych natknąłem się na tłumaczenie pewnej piosenki – tłumaczenie literackie, które było próbą dopasowania przekładu do melodii. Autor tego tłumaczenia użył formy „Będzie być ma co” (w znaczeniu „Będzie, co ma być“), ponieważ usilnie próbował znaleźć w tym wersie rym do słowa „sto” (Będzie być ma co / W życiu uciech mamy sto). No cóż, jak widać, znalazł. Napisałem mu w komentarzu, że taka konstrukcja gramatyczna jest błędna; że można ewentualnie napisać „Będzie, co być ma” lub „Będzie być, co ma” (chociaż nie jestem pewien, czy w tym przypadku, nie jest to już błędna forma), ale „Będzie być ma co” to forma absolutnie niedopuszczalna, a zdanie skonstruowane w ten sposób przestaje mieć sens, traci swoją wartość informacyjną i staje się niezrozumiałe. Nie zgodził się ze mną, twierdząc że „język polski ma tę cudowną właściwość, że zdania w nim nie tracą sensu po zastosowaniu nietypowego szyku”.Będę bardzo wdzięczny za rozstrzygnięcie naszego sporu.

Poprawne składniowo jest zdanie: „będzie, co ma być” oraz ewentualnie konstrukcja z inwersją: „będzie, co być ma”, możemy też na początku umieścić spójnik: „co ma być, będzie”. Pozostałe zacytowane przez Pana zdania są błędne z perspektywy reguł gramatycznych. Jednak licentia poetica pozwala na naruszanie w poezji wszelkich norm. Dopóki to naruszenie jest świadome i funkcjonalne, nie może zostać uznane za błąd.

*

Zaskoczył mnie zwrot „łączę pozdrowienia”. Czy mogłaby Pani co nieco wyjaśnić? Na przykład starsze osoby proszą mnie, abym pozdrowił rodziców; zazwyczaj tego nie robię, ponieważ uważam to za niezrozumiałe i dziwne. Co ciekawe, w listach elektronicznych używam zwrotu bez zastanowienia.Pozdrawiam z wątpliwościami.

Słowo „pozdrawiać” jest uniwerbizacją zwrotu „bądź zdrów”, używanego jako formuła pożegnalna. Zatem jeżeli kogoś pozdrawiamy w zakończeniu listu, to po prostu życzymy mu zdrowia. To samo dotyczy przekazania pozdrowień, a w istocie życzeń, choć zapewne niewiele osób ma tego świadomość, używając zwrotu „proszę pozdrowić”. Zwrot „łączę pozdrowienia” to tyle, co „dołączam do mojej wiadomości życzenia zdrowia”.

*

Proszę o rozstrzygnięcie: pozdrowienia z Międzyzdrojów czy Międzyzdroi?

Pozdrowienia przesyłamy z Międzyzdrojów – tak brzmi dopełniacz nazwy Międzyzdroje.

*

Mam problem ze stawianiem kropki. Czy jeśli zdanie kończy się skrótem z kropką, to stawiamy jedną czy  dwie kropki? A jeśli kropka skrótu jest w nawiasie? Przykład: Sytuację przedstawia nasza korespondencja (pismo nr WSO 120 z 15 marca 2012 r.) Dziękuję za odpowiedź.

Jeżeli zdanie jest zakończone kropką należącą do skrótu, nie stawiamy już drugiej kropki. Inaczej jest jednak, jeśli kropka skrótu znajduje się w nawiasie – wówczas za nawiasem umieszczamy kropkę oznaczającą koniec wypowiedzenia. Pana przykład powinien być więc zapisany w ten sposób:

Sytuację przedstawia nasza korespondencja (pismo nr WSO 120 z 15 marca 2012 r.).

*

Zastanawiałem się nad etymologią słowa studiować, edukacja itp.

Ciekawią mnie również kwestie, które notorycznie popełniamy, nie zdając sobie sprawy z błędów, na przykład witaj jako wstęp do e-maila, chociaż w powyższym przypadku brakuje rozpowszechnionego savoir vivre związanego z korzystaniem internetu: anonimowość, nowość mediów dosypują pieprzu.

Forma witaj zakłada wyższą rangę pragmatyczną osoby, która się nią posługuje. Może więc w ten sposób zwrócić się przełożony do podwładnego, nauczyciel do ucznia, lecz już nie odwrotnie. Niestosowne jest rozpoczynanie od tego słowa e-maili skierowanych do osób, których nie znamy osobiście oraz do osób znajdujących się wyżej w hierarchii. Ma Pan rację, pisząc, że nie wykształciły się jeszcze w pełni wzorce stylistyczne komunikacji elektronicznej. Można jednak zauważyć, że rozpowszechnia się zwyczaj stosowania nagłówka w formie Dzień dobry, którego i Pan użył. Być może właśnie ten zwrot stanie się wkrótce standardem - nie ma on charakteru bardzo oficjalnego, pozwala na rezygnację z nagłówków charakterystycznych dla tradycyjnej korespondencji (Szanowny Panie, Szanowna Pani), a jednocześnie na zachowanie dystansu.

Obydwa słowa, o które Pan pyta, mają źródło łacińskie. Otóż łacińskie studere oznacza 'starać się, przykładać się do czegoś', natomiast educare – 'wychowywać, kształcić'. Warto zaznaczyć, że dawniej studentami nazywano uczniów szkoły średniej, natomiast na uczelniach studia odbywali żacy lub akademicy.

*

Czy podpis pod fotografią humbaka, który jest w trakcie zanurzania pod wodę, powinien brzmieć: „Humbak zanurzający się w otchłani oceanu” czy „Humbak zanurzający się w otchłań oceanu”?

Obydwie formy są poprawne, chociaż konstrukcja „zanurzać się w coś” jest oznaczana w słownikach kwalifikatoremrzad. W tym jednak przypadku warto użyć formy „zanurzający się w otchłań”, która podkreśla trwanie uchwyconego na fotografii procesu schodzenia w głąb wody. Miejscownik „w otchłani” – który mógłby zostać użyty również w odniesieniu do zwierzęcia już niewidocznego, znajdującego się pod wodą – nie uwydatnia dynamiki, którą chce Pan zaakcentować.

*

Czy można ubrać buty? Czy też powinno się je wyłącznie wkładać?

Ubrać w znaczeniu ‘włożyć na siebie’ (np. „ubrać buty”, ale także „ubrać spodnie”, „ubrać bluzkę”) to regionalizmy małopolskie, prawdopodobnie utworzone i rozpowszechnione pod wpływem języka niemieckiego. W języku ogólnopolskim poprawne formy brzmią: „włożyć buty”, „włożyć spodnie”, „włożyć bluzkę”. W połączeniu z nazwami ubrań dopuszczalna jest także forma „ubrać się w coś”.